![]() |
Zarządzanie wiedzą |
Szanowni Państwo,
W latach 2006-2008 realizowałem projekt badawczy (habilitacyjny) finansowany ze środków KBN, którego celem było zbadanie stanu zarządzania wiedzą w polskiej oświacie. Jest to jedyne jak dotad ogólnopolskie badania zarządzania wiedzą w sektorze publicznym w Polsce. W poniższym pliku zawarłem wybrane wyniki i wnioski wraz ze spisem treści całej pracy. Aktualnie (czerwiec 2008) praca jest w recenzji. Prawdopodobnie ukaże się drukiem na jesieni 2008 r.
Dziękuję wszystkim 1951 osobom z całej Polski, dyrektorom ODN-ów i pracownikom KO za pomoc popularyzacji ankiety oraz za udział w badaniu. Szczególną wdzięczność wyrażam wielkiej rzeszy osób z województwa Podkarpackiego oraz Śląskiego!
Jan Fazlagić
Kliknij aby zobaczyć skrót wyników:
wybrane-wyniki-z-projektu-badawczego_maj-2008.pdf
Opracowanie Jan FAZLAGIĆ
Jan Fazlagić
Niedawno ujrzał światło dzienne pierwszy w Polsce i jeden z niewielu na świecie Raport o Kapitale Intelektualnym szkoły wyższej. Może on być inspiracją dla wszystkich menedżerów pracujących w sektorze edukacji.
Raport jest dostępny w pełnej wersji:
raport-o-ki-aep-bez-okladki.pdf
Aby zobaczyć okładkę raportu kliknij:
Jan Fazlagić
Istotnym problemem, z jakim należy się zmierzyć, badając zarządzanie wiedzą w oświacie, jest fakt, że istnieją dwa komponenty teorii działań każdej jednostki: teorie głoszone oraz teorie stosowane. We wszelkiego rodzaju badaniach opinii należy brać pod uwagę ten fakt. Pewnym półśrodkiem jest zadawanie pytań pośrednich. Oto przykład:
Pytanie bezpośrednie: :”Czy jest Pan/Pani osobą czystą?”
Pytanie pośrednie: „Ile wydaje Pani miesięcznie pieniędzy na papier toaletowy?”
Pytania pośrednie mogą dotyczyć tzw. artefaktów a wiec pośrednich dowodów na potwierdzenie teorii wyznawanych.
Dobrą ilustracją tego zagadnienia jest opisywany przez prasę w styczniu 2008roku przypadek marszałka województwa warmińsko-mazurskiego. Osoba ta w kampanii wyborczej szafowała hasłami związanymi z ograniczeniem wydatków państwa na administrację publiczną. „Koniec bizantyjskiego przepychu władzy!”
Po objęciu funkcji urzędnik ten nie zauważył, że sam stał się antytezą swoich haseł wyborczych. Codziennie samorządowa Skoda Superb z kierowcą dowoziła zamieszkałego o 60 kilometrów od Olsztyna Marszałka codziennie na 8.00 do pracy. Dziennikarze obliczyli, że koszt tego luksusu wynosił 5 tys. zł miesięcznie.
Po interwencji Marszałek zrobił właściwy krok: wynajął kawalerkę w Olsztynie.
Źródła: C. Argyrys, D. Schon, Theory in Practice: Increasing Professional Effectiveness, New York: Jossey-Bass 1974.
Jan FAZLAGIĆ
Malcolm Gladwell zwraca uwagę na wyniki badań, które wskazują, że dla każdego gatunku istnieje, determinowany powierzchnią kory mózgowej maksymalna liczebność grupy w obrębie której jesteśmy w stanie nawiązać kontakty o autentycznie społecznym charakterze, relacje oparte na osobistej, dobrej znajomości każdego członka grupy oraz wzajemnych zależnościach. Dla gatunku homo sapiens, otrzymamy liczebność grupy równą 147,8 – w zaokrągleniu 150 osób, co potwierdza wiele obserwacji np. liczebność: plemion łowieckich, jednostek bojowych (kompania). Grupy ludzkie o liczebności przekraczającej 150 osób wymagają wprowadzenia bardziej skomplikowanej hierarchii, szczegółowych regulaminów i zasad oraz dodatkowych formalnych środków utrzymania dyscypliny, lojalności i spójności. W grupach mniej licznych można osiągnąć to samo za pomocą środków nieformalnych.
Źródła: Malcolm Gladwell, Punkt prxełomowy, Świat książki, Warszawa 2005.
Autor: Jan Fazlagić, (c) listopad 2007
Zarządzanie wiedzą dotyczy społeczności ludzi w organizacji. Społeczności te są skoncentrowane na wykorzystaniu, przetwarzaniu oraz przekazywaniu wiedzy. Stąd wynika specyfika procesów zachodzących w tych społecznościach. Tradycyjne kanony teorii organizacji i zarządzania (OiZ), takie jak cztery funkcje zarządzania (kontrola, planowanie, organizowanie oraz motywowanie), co prawda mogą być uogólnione i wykorzystane do opisu zjawisk w organizacjach opartych na wiedzy, ale nie oddadzą w pełni istoty tego procesu. Nie należy zapominać, że klasyczna teoria organizacji i zarządzania dotyczy organizacji hierarchicznych, w których wiedza zgromadzona jest w umysłach ścisłego kierownictwa, które ma planować i kontrolować procesy produkcyjne. Stąd przyjęło się, że zarządzanie wiedzą to strategie i procesy identyfikacji, zdobywania i wykorzystania wiedzy w celu poszerzenia kompetencji . Późne grupy zawodowe różnie rozumieją zarządzania wiedzą, np. informatycy mówią o zarządzaniu wiedzą, nazywając wiedzę „obiektem” (który poddawany jest obróbce przez komputer).
Ciekawą inicjatywą w zakresie budowy wiedzy kolektywnej i dzielenia się wiedzą jest projekt finansowany przez Amerykański Department Edukacji pod nazwą “What Works Clearinghouse”- czyli odpowiednik MEN.
„Niektórzy ludzie nie stają się myślicielami, ponieważ mają zbyt dobrą pamięć”
Nitzsche
Wiedza daje władzę i prestiż. Osoby wiedzące więcej zazwyczaj zarabiają więcej. Nie dziwi więc wszechobecny pęd ku wiedzy. Zjawisko jest to z gruntu rzeczy pozytywne, lecz każde zjawisko społeczne ma swoje patologie. Jeśli mówimy o pędzie ku wiedzy warto wspomnieć o jednoczesnym niedocenianiu znaczenia mądrości.
Jak jest za Odrą? Kliknij, aby dowiedzieć się więcej:
niemiecka-oswiata_anna-szczepanska.pdf